Tradução: Milena Mitkova Mincheva
ПОЛОВИНА ЖИВОТ
Живях дълго време.
Но някак си, без особена убеденост –
Наистина беден.
И различен от богатите.
Подозрителен към щедрите жестове,
но понякога – алтруистичен.
Наполовина – скитащ ангел,
наполовина – убеден атеист.
И само в конфликт със себе си
чувствам пълната си същност.
Аз съм последният, който разбира,
че съм влюбен –
особено след раздялата.
След всяка чувствена вълна –
идва отлив
във вълнението ми…
Чувствам се като роднина на морето.
Понякога…
Но, всъщност, аз съм човешко същество.
Без най-малко съмнение.
Meia-vida
Vivi muito tempo.
Mas de alguma forma, sem muita convicção –
Realmente pobre.
E diferente dos ricos.
Desconfiado de gestos generosos,
mas às vezes – altruísta.
Meio – um anjo errante,
meio – um ateu convicto.
E somente em conflito comigo mesmo
sinto minha essência completa.
Sou o último a entender
que estou apaixonado –
especialmente após a separação.
Após cada onda sensual –
vem uma maré baixa
em minha excitação…
Sinto-me como um parente do mar.
Às vezes…
Mas, na verdade, sou um ser humano.
Sem a menor dúvida.
…
ДРЕВЕН РЪКОПИС
Китайският император Шъ Хуан Ди
обградил държавата си
с дебела и безкрайна стена.
Построил много крепости.
Изгорил безброй вредни книги.
Обезглавил множество
бунтовни глави.
И нарекъл
няколко ярки звезди в небето
със собственото си име…
Шъ Хуан Ди
беше велик император, но
умрял по прост и банален начин –
задавил се
с грозде.
Um manuscrito antigo
O imperador chinês Shi Huang Di
cercava seu estado
com uma muralha espessa e interminável.
Construiu muitas fortalezas.
Queimou uma infinidade de livros nocivos.
Decapitou inúmeras
cabeças rebeldes.
E nomeou
diversas estrelas brilhantes no céu
com seu próprio nome…
Shi Huang Di
foi um grande imperador, mas
morreu de forma simples e banal –
engasgado
com uma uva.
…
ЕДНА ПРЕКРАСНА СУТРИН…
Една красива сутрин,
броих приятелите си –
както човек брои собствения си пулс,
стискайки китката на лявата си ръка.
Едно, две, три…
Да кажем, четири…
Или може би пет…
Някой се раздразни от грубите ми думи.
Друг откри, че имам
много мек темперамент.
Този друг,
изведнъж, започна да ме мрази,
защото обичах някой друг.
След толкова много
споделени болки и радости,
след толкова много завои
в реката на живота,
колебливо протягам пръстите
на едната си ръка…
Накрая се появи отговор,
казвам си, усмихнат и пребледнял…
Човек прекарва целия си живот, учейки се
да брои до пет.
Numa bela manhã…
Numa bela manhã,
contei meus amigos –
como quem conta o próprio pulso,
apertando o pulso da mão esquerda.
Um, dois, três…
Digamos, quatro…
Ou talvez, cinco…
Alguém se irritou com minhas palavras duras.
Outro descobriu que eu tinha
um temperamento muito mole.
Esse outro,
de repente, passou a me odiar,
porque eu amava outra pessoa.
Depois de tantas
dores compartilhadas e alegrias,
depois de tantas curvas
no rio da vida,
estico os dedos hesitante
de uma das mãos…
Afinal, uma resposta surgiu,
digo a mim mesmo, sorrindo e pálido…
Uma pessoa passa a vida inteira aprendendo
a contar até cinco.
